کد خبر: 184974901
تاریخ انتشار: یکشنبه 03 تير 1397
خانه » سلامت و بهداشت » اخبار تامین » بدگمانی را با نیک اندیشی دفع کنیم
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
هر روز یک ایه از کلام وحی

لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُوْمِنُونَ وَالْمُوْمِنَاتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَیْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْکٌ مُبِینٌ (نور/12) چرا هنگامی که آن (بهتان) را شنیدید مردان و زنان مومن گمان نیک به خود نبردند و نگفتند این بهتانی آشکار است ؟

به گزارش چی 24 به نقل از اخبار تامین:

پرهیز از تهمت و بدگمانی
بدگمانی را با نیک اندیشی دفع کنیم


لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَیْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْکٌ مُبِینٌ (نور/12)
چرا هنگامى که آن (بهتان) را شنیدید مردان و زنان مؤمن گمان نیک به خود نبردند و نگفتند این بهتانى آشکار است ؟


تفسیر
تفسیر المیزان - خلاصه

(لولا اذسمعتموه ظن المؤمنون والمؤمنات بانفسهم خیرا وقالوا هذاافک مبین ): (چرا زمانیکه این تهمت را شنیدید حسن ظنتان درباره مؤمنان بیشتر نشد ونگفتید که این بهتانی آشکار است ) این آیه در حکم توبیخ مسلمانانی است که وقتی ماجرای (افک ) را شنیدند آن را ردنکردند و متهمین را با حسن ظن خود مبری از چنین اتهامی ندانستند و نگفتند این سخن ،صرفا افترایی آشکار است . چون خبری که گوینده و مخبر آن معلوم نیست افک وافتراست ، و ادعایی که مدعی آن بینه و دلیل آشکاری نداشته باشد، شرعا محکوم به عدم صحت و کذب می باشد.
احادیث موضوعی
امام صادق علیه السلام :
مَنِ اتَّهمَ أخاهُ فی دِینِهِ فلا حُرمَةَ بَینَهُما .
هر کس به برادر دینى خود تهمت زند حرمتى میان آن دو به جا نمى ماند.
الکافی : 2/361/2
نهى از رفت و آمد به جاهاى تهمت برانگیز
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :
أولى النّاسِ بالتُّهْمةِ مَن جالَسَ أهلَ التُّهْمةِ .
سزاوارترینِ مردم به تهمت کسى است که با متّهمان و افراد مظنون همنشینى کند.
الأمالی للصدوق : 73/41
امام على علیه السلام :
إیّاکَ و مَواطِنَ التُّهْمةِ و المجلسَ المَظْنونَ بهِ السّوءُ ، فإنَّ قَرینَ السُّوءِ یَغُرُّ جَلِیسَهُ .
از رفت و آمد به جاهاى تهمت برانگیز و مجالسى که گمان بد به آنها برده مى شود بپرهیز؛ زیرا دوست بد همنشین خود را مى فریبد.
بحار الأنوار : 75/90/2
نکته ها
  امام علی علیه السلام: فاصله چاپلوسی و تهمت
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
مَن مَدحکَ بِما لَیسَ فیکَ، فَهُوَ خَلیقُ اَن یَذُمَّکَ بِما لَیسَ فیک؛
هر کس تو را به چیزی مدح و ستایش کند که در تو نیست، سزاوار است که تو را به چیزی نکوهش کند که در تو نیست.
غررالحکم، ج 5، ص 341
شرح حدیث:
فاصله ی «تملّق» تا «تهمت» گاهی به همین کوتاهی و سادگی است.
در هر دو نوعی دروغ نهفته است؛ در یکی ستایشهای دروغ، در دیگری بهتانهای دروغ که ریشه ی هر دو «عدم صداقت» است.
نباید به دروغ دل خوشی کرد هر چند دروغی که در تعریف و ستایش تو باشد؛ چرا که لذّت بردن از تملق و چاپلوسی دیگران آنان را به دروغ بیشتر تشویق می کند.
کسی که از چاپلوسی دیگران لذّت ببرد، باید انتظار شنیدن تهمتهای ناروا و عیبجوییهای بی اساس را هم داشته باشد.
متملّق برای دست یافتن به دنیا و موقعیت و مقام «مدح بی جا» می فروشد و اگر خواسته اش تأمین نشد، به «مذمت بی جا» می پردازد.
این ثمره ی خروج از مرز اعتدال است.
وقتی خصلت کسی بی صداقتی و دروغ بافی باشد، چه فرقی می کند که تو را به چیزی ستایش کند که در تو نیست یا نسبت ناروایی به تو بدهد که از آن پاک و منزّهی؟ کالای او دروغ است و مشتری دروغ ساده لوح است.
اگر می خواهید گرفتار «تهمت» نشوید، راه «چاپلوسی» را ببندید.
منبع: حکمت های علوی و ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام علی ع)، جواد محدثی.


 

برچسب ها
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
طراحی پرتال خبری، توسط پارس نوین