کد خبر: 41363702
تاریخ انتشار: سه شنبه 21 ارديبهشت 1395
خانه » حواشی » رسالت » میلاد باب الحوائج حضرت ابوالفضل علیه السلام مبارک باد
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
پایگاه فرهنگی تبلیغی رسالات:

ای عاشق بی قرار عباس، وی حیدر آشکار عباس؛ ای وارث غیرت یدالله، شیرافکن تک سوار عباس؛ گردد به نوای یا ابالفضل، پاییز دلم بهار عباس.

به گزارش چی 24 به نقل از رسالت:
 
 
 

غیر از نام، كه مشخّص كننده هر فرد از دیگران است، صفات و ویژگی ‏های اخلاقی و عملی اشخاص نیز آنان را از دیگران متمایز می ‏كند و به خاطر آن خصوصیّات بر آن ها «لقب» نهاده می ‏شود و با آن لقب ها آنان را صدا می ‏زنند یا از آنان یاد می‏ كنند.

وقتی به القاب زیبای حضرت عباس می ‏نگریم، آن ها را هم چون آیینه ‏ای می‏ یابیم كه هر كدام، جلوه ‏ای از روح زیبا و فضایل حضرتِ ابوالفضل را نشان می ‏دهد. القاب حضرت عباس، برخی در زمان حیاتش هم شهرت یافته بود، برخی بعدها بر او گفته شد و هر كدام مدال افتخار و عنوان فضیلتی است جاودانه.

چه زیباست كه اسم، با مسمّی و لقب، با صاحب لقب هماهنگ باشد و هر كس شایسته و درخور لقب و نام و عنوانی باشد كه با آن خوانده و یاد می ‏شود.

نام این فرزند رشید امیرالمؤمنین «عباس» بود، چون شیرآسا حمله می‏ كرد و دلیر بود و در میدان های نبرد، هم چون شیری خشمگین بود كه ترس در دل دشمن می ‏ریخت و فریادهای حماسی ‏اش لرزه بر اندام حریفان می ‏افكند.

كُنیه‏ اش «ابوالفضل» بود، پدر فضل؛ هم به این جهت كه فضل، نام پسر او بود، هم به این جهت كه در واقع نیز، پدر فضیلت بود و فضل و نیكی زاده او و مولود سرشت پاكش و پرورده دست كریمش بود.

او را «ابوالقِربه» (پدر مشك) هم می گفتند به خاطر مشكِ آبی كه به دوش می گرفت و از كودكی میان بنی هاشم سقّایی می‏كرد. «سقّا» لقب دیگر این بزرگ مرد بود. آب آور تشنگان و طفلان، به خصوص درسفر كربلا، ساقی كاروانیان و آب آور لب تشنگان خیمه‏ های ابا عبدالله (ع) بود و یكی از مسؤولیت هایش در كربلا تأمین آب برای خیمه‏ های امام بود و وقتی از روز هفتم محرّم، آب را به روی یاران امام حسین (ع) بستند، یك بار به همراهی تنی چند از یاران، صف دشمن را شكافت و از فرات آب به خیمه‏ ها آورد. عاقبت هم روز عاشورا در راه آب آوری برای كودكان تشنه به شهادت رسید. او از تبار هاشم و عبدالمطلب و ابوطالب بود، كه همه از ساقیانِ حجاج بودند. علی (ع) نیز ان همه چاه و قنات حفر كرد تا تشنگان را سیراب سازد. در روز صفّین هم سپاه علی (ع) پس از استیلا بر آب، سپاه معاویه را اجازه داد كه از آن بنوشد تا شاهدی بر فتوّت جبهه علی (ع) باشد. عباس، تداوم آن خط و این مرام و استمرار این فرهنگ و فرزانگی است. در كربلا هم منصب سقّایی داشت تا پاسدار شرف باشد.

لقب دیگرش «قمر بنی هاشم» بود. در میان بنی هاشم زیباترین و جذاب ‏ترین چهره را داشت و چون ماه درخشان در شب تار می ‏درخشید.

او با عنوانِ «باب الحوائج» هم مشهور است. استان رفیعش قبله گاه حاجات است و توسّل به آن حضرت، برآورنده نیاز محتاجان و دردمندان است. هم در حال حیات درِ رحمت و بابِ حاجت و چشمه كرم بود و مردم حتی اگر با حسین (ع) كاری داشتند از راه عباس وارد می‏ شدند، هم پس از شهادت به كسانی كه به نام مباركش متوسّل شوند، عنایت خاصّ دارد و خداوند به پاسِ ایمان و ایثار و شهادت او، حاجت حاجتمندان را بر می‏ آورد. بسیارند آنان كه با توسّل به استان فضل اباالفضل (ع) و روی آوردن به درگاه كرم و فتوّت او، شفا یافته‏ اند یا مشكلاتشان برطرف شده و نیازشان بر آمده است. در كتاب های گوناگون، حكایات شگفت و خواندنی از كرامت حضرت اباالفضل (ع) نقل شده است. خواندن و شنیدن این گونه كرامات (اگر صحیح و مستند باشد) بر ایمان وعقیده و محبّت انسان می‏ افزاید.

او به «علمدار» و «سپهدار» هم معروف است. این لقب در ارتباط با نقش پرچمداری عباس در كربلاست. وی فرمانده نظامی نیروهای حق در ركاب امام حسین (ع) بود و خود سیّدالشهدا او را با عنوانِ «صاحب لواء» خطاب كرد كه نشان‏ دهنده نقش علمداری اوست «عبدصالح» (بنده شایسته) لقب دیگری است كه در زیارتنامه او به چشم می‏ خورد، زیارتنامه ‏ای كه امام صادق (ع) بیان فرموده است. این كه یك حجّت معصوم الهی، عباسِ شهید را عبدصالح و مطیع خدا و رسول و امام معرفی كند، افتخار كوچكی نیست.

یكی دیگر از لقب هایش «طیّار» است، چون همانند عمویش جعفر طیّار به جای دو دستی كه از پیكرش جدا شد، دو بال به او داده شده تا در بهشت بال در بال فرشتگان پرواز كند. این بشارت را پدرش امیرالمؤمنین (ع) در كودكی عباس، آن هنگام كه دست های او را می ‏بوسید و می گریست به اهل خانه داد تا تسلای غم و اندوه آنان گردد...

منبع :تبیان

 

برچسب ها
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: